چرا مراجع سکوت کرده اند؟

بعد از فجایع اخیر در ایران، خیلیها سوال میکنند: چرا مراجع ساکتند؟ آیا آقایان فقط برای خمس گرفتن هستند؟ … برای یافتن پاسخ مناسب، با بعضی از بزرگان و نزدیکان برخی مراجع گفتگوهایی کردم وپاسخهایی را دریافت کردم که نیاز به بررسی و دقت دارد.لازم است متذکر شوم آنچه میخوانید حاصل فهم ودرک من از گفتگوی با صاحبنظران است وبهیچوجه بنمایندگی کسی حرف نمیزنم.

همه میدانیم امروزه سربازان گمنام رهبر چنان بر مراجع کنترل دارند که در تاریخ مرجعیت شیعه بی سابقه است. مثلا مرحوم بهجت چون اهل عرفان و علوم خاصی بود ومطلقا اهل سیاست هم نبود اما چون مقلدان زیادی داشت مورد توجه نظام قرار گرفت وخیلیها خود را به او چسباندند بنابراین اراده رهبری بر این تعلق گرفت اغلب افراد دفتر ایشان از وزارت اطلاعات باشند حتی فرزند ایشان همکاری تنگاتنگی با اطلاعات داشت بطوریکه تمامی گفته ها و نوشته های ایشان بشدت کنترل وبرخی هم سانسور میشد وچنان برایش تبلیغ میکرند که همه خیال میکردند ایشان از مراحع درباریست. مکارم شیرازی و نوری همدانی هم از دربار رهبری به مرجعیت رسیدند. مکارم شیرازی کسی بود که در مصاحبه ای با روزنامه انقلاب اسلامی گفته بود “در جمهوری اسلامی کشتن انسان از کشتن گوسفند آسانتر است.”!!! بعد تغییر جهت داد. میماند آقای وحید خراسانی که ایشان سالها ست مبارزه منفی را شروع کرده و خیلیها میدانند که رهبر دل پری از وی دارد چون صریحا به آقای خامنه ای گفته بود شما فقط سلطان باش و فکر مرجعیت را از سر بیرون کنید. در هیچیک از انتخابات شرکت نمیکند و هرگاه آقای خامنه ای به قم سفر میکند ، آقای وحید به مشهد میرود تا ملاقاتی صورت نگیرد. میماند مراجع نجف. هم آقای خمینی و هم خامنه ای از نجف و مراجع نجف بشدت متنفربوده و هستند.(به خاطرات محتشمی ودعایی و مدرسی و…مراجعه کنید) زیرا اولاعلمای نجف آخوندهای قم را خیلی سطحی میدانستند و عقیده شان این بود اغلب طلبه های قم چون حال درس خواندن ندارند به سیاست رو می آورند و درس چندانی نمی خوانند بدنیست بدانید علمای قم اغلب ادعا میکنند نجف هم درس خوانده اند. و بهمین دلیل هنگامیکه آقای خمینی نجف بود از سوی علمای نجف خیلی تحقیر میشد. اساس کینه هم همین بود. حسین خمینی میگفت هر وقت میخواستم پدر بزرگم (آقای خمینی) را عصبانی کنم ازعلمای نجف تعریف میکردم! بهمین دلیل کینه نجف در دل هر دو رهبر ریشه داشته و دارد. دوم نجف هنوز استقلال خود را از ایران حفظ کرده و بسیار باسیاست عمل شده یعنی بعنوان “عدم مداخله در امور سیاسی ” مبارزه منفی میکنند. مثلا همه میدانند که دو مرحع بارز نجف یعنی آقای سیستانی و سید محمد سعید حکیم هردو بشدت با ولایت فقیه مخالفند. نیروهای امنیتی سپاه و آخوندهای دربار رهبری به هردو این آقایان فشار آوردند که مخالفت خود را با ولایت فقیه اعلام نکنید لیکن هردو اینها یعنی سیستانی و حکیم زیز بار نرفتند و در وبسایتهای خود اعلام کردند ولایت فقیه را قبول ندارند. همه میدانند که مرگ بر ضد ولایت فقیه شعار نظام است. شاید کمتر کسی بداند که هنگام سفر احمدی نژاد به عراق ، وی میخواست به نجف رفته و با مراجع نجف ملاقات کند اما آقایان سیستانی و حکیم ازپدیرش وی سر باز زدند بطوریکه مجبور شد سفر به نجف را لغو کند. بعد از آزادی عراق نیروهای سپاه از ترس نفوذ بسیار گسترده آقای سیستانی در جهان تشیع ، منزل دیوار بدیوار ایشان را خریدند و با بکار گذاشتن دستگاههای شنود ، تمام ملاقاتها و حرکات ایشان ضبط و شنود میشود. گاهی هم که سیستانی به مسولین ایران بطور غیر علنی تشر میزند سپاه، نیروهای مقتدی صدر را علیه ایشان بسیج میکنند. وناگهان نیروهای مقتدی صدر در نجف رژه میروند و مرگ بر سیستانی سر میدهندد و خلاصه شهر را به هم میریزند. اینجوری به آقای سیستانی میفهموندند که “آقا فضولی تو کار ایران موقوف! کار با سید محمد سعید حکیم بسیار ساده تر است. ایشان به نماینده آقای خامنه ای یعنی اختری نهیب زد که: از جون مردم عراق چه میخواهید که نیروهای مقتدی صدر را بجون مردم و مراجع انداخته اید، کاری که با شریعتمداری کردید بس نبود بس کنید اینکارها راو…خلاصه خطوط قرمز نظام را رعایت نکرد … این حرفها اینقدر برای رهبر گران آمد که چند روز بعد برای آماده سازی مردم خبر گزاری جمهوری اسلامی اعلام کرد: آیت الله حکیم فوت کرد و بعدکه تکذیب شد چند روز بعدش بمبی در کنار اتاق خواب ایشان منفجر شد و چند نفر را کشت و خودش هم شانس آورد تو اتاق دیگر بود.

بدنیست یادآوری کنم: آنهایی که سالهای تلخ شصت خورشیدی را بیاد دارند هرگز فراموش نمیکنند این حکومت اسلامی و پدران همیشه در صحنه ما با مرحوم شریعتمداری چه کردند. بعد از اینکه آن معلم اخلاق «ری شهری» سیلی به صورت آن پیرمرد نواخت که باید به اعترافات تلویزیونی تن دهد و شریعتمداری هم نپذیرفت بعد گفت: میگم پاسدارها ترتیب دخترت را بدهند. اول سید خیال کرد این یک بلوف است لیکن یکی از همراهان معلم اخلاق ری شهری چادر دختر آقای شریعتمداری را کشید تازه سید فهمید اینها برای بقای در قدرت و باصطلاح برای حفظ نطام ، به هر کاری دست میزنند وتن به اعترافات داد اما بشرطی که از روی کاغذ بخواند تا شاید راندان شرایط این اعتراف گیری را درک کنند. مردم هم حسابی حمایت کردند و در تظاهرات میلیونی فریاد زدند: مرگ بر بر سه مفسد روزگار .. صدام و ریگان و شریعتمدار! میدانید جرمش چه بود، گفت: ولایت فقیه با اصل حکومت مردم بر مردم تضاد دارد. حرفی که تازه امروز روشنفکرانی مانند سروش و کدیور و… میزنندو آنزمان جزو تماشاچیان این صحنه تلخ بودند. جالب است بدانید ، چون حال شریعتمداری بحرانی شد مرحوم خوانساری واسطه شد با آقای خمینی تلفنی صحبت کرد که آقای شریعتمداری حالش بدست برایش دکتر بفرستید آقای خمینی با تمام احترامی که برای مرحوم خوانساری قایل بود پاسخ داد: آقا باور نکنید خودش را به مریضی زده …این میخواهد برای معالجه بفرستیمش خارج تا بره اونجا توطئه کنه..شما هم طرفش را نگیرید مترسم مردم همانکاری که با او کردند باشما هم بکنند !!! وبا این تهدید حال مرحوم خوانساری را هم گرفت و حالیش کرد شما آدم ساده ای هستید و فضولی نکنید. با منتطری هم یاد دارید چه کردند.

خلاصه آنچه راجع به سوال فوق من می فهمم اینست: بیانیه دادن ومحکوم کردن تاثیر مثبتی نخواهد داشت و حکومت ترتیب اثری نخواهد بخشید وبه مقام مرجعیت توهین و افترا میزنند ووضع مردم بدتر خواهد شد و تظاهرات باصطلاح خود جوش صورت میدهند وبسیجیها خون عده زیادی را خواهند ریخت وهیج نتیجه ای هم جز سنگدلی واستحکام بیشتر حکومت زر و زور و تزویر نخواهد بود بنظر آقایان بهتر اینست مردم به سیاست مبارزه منفی که مراجع سالها قبل از زمان آقایان خویی و خوانساری و شریعتمداری ومحمد روحانی وتا امروز وحید خراسانی و سیستانی دنبال میکنندد ، رو آورده وبگذارند مراجع با این بهانه که در سیاست دخالت نمیکنند ، با حکومت قهر بمانند.