زین العابدین بن علی پس از دوهفته کشمش با مردم تونس، خردمندانه به عربستان خزید. همان راهی را رفت که شاه ایران وسوکارنو در اندونزی ومشرف در پاکستان و ایدی امین در اوگاندا وکودتا چیان علیه گورباچف در شوروی و نیکسون در امریکا و دوگل در فرانسه و… (البته هرکدام بصورتی) رفتند.
ولی چرا رهبران ایران تسلیم اراده ملت نمیشوند؟ چون متاسفانه نمی خواهند بگونه ای مسالمت آمیز بلکه مصمم هستند بزور از اریکه قدرت کنده شوند. این آقایان راه صدام را انتخاب کرده اند. یعنی منتظرند با ذلت وخواری از حفره عنکبوت خارجشان کنند. این هم شانس این ملت ایران که حالا حالاها باید زجر تحقیر را بکشد. ودلش به کمکهای نقدی یارانه ها خوش باشد. آقای بنی صدر و دیگر روشنفکران هم بجای گله از مردم ایران باید دقت کنند که همانگونه که مردم عراق با دادن نزدیک به ششصدهزار کشته نتوانستند به آزادی دست یابند ، آقایان در ایران هم برای حفظ خود حاضرند 5 میلیون هم بکشند. و آب از آب تکان نخواهد خورد.
باید دید آن روز چقدر نزدیک خواهد بود.
